Zondag reed Annemiek van Vleuten haar allerlaatste wielerkoers ooit. De hele week leefde men naar haar afscheid toe en verscheen er een eerbetoon in iedere krant en op iedere website. Ook ik ontkom er niet aan, want hoewel ik het vrouwenwielrennen niet of nauwelijks behandel op Wielervisie, kan ik niet om Annemiek van Vleuten heen. Daarbij kijk ik niet terug, maar juist vooruit.


Foto: Luca Bettini / SprintCyclingAgency


Wat Annemiek van Vleuten heeft betekend voor de wielersport is ongekend. Mede door haar zit het vrouwenwielrennen in de lift en is het verschil tussen mannen en vrouwen in deze sport aanzienlijk kleiner geworden. Dat zonder al te veel verbale uitlatingen, maar vooral door haar benen te laten spreken. En met een lach. Altijd met een lach.


Oké, toch nog even een snelle blik op haar palmares, al heeft u dat waarschijnlijk al een stuk of zes keer voorbij zien komen in de afgelopen week…

1x Tour de France
4x Giro d’Italia
3x La Vuelta
2x Wereldkampioen op de weg
2x Wereldkampioen tijdrijden
1x Olympisch kampioen tijdrijden
2x Luik – Bastenaken – Luik
2x Ronde van Vlaanderen
2x Strade Bianche
2x La Course
2x Boels Ladies Tour

Op alle terreinen en op heel veel verschillende manieren was Annemiek van Vleuten keer op keer de beste. Het is Merkxciaans, een begrip dat in het mannenwielrennen vaak ongepast is, maar hier volledig tot zijn recht komt. De carrière van Annemiek van Vleuten werd vele malen ontsierd door nare blessures, maar telkens weer wist zich terug te knokken en te winnen.

Ook na die ene verschrikkelijk val in winnende positie op de Spelen in Rio. Een val waar ik nog steeds ongemakkelijk van wordt. Niet alleen door de pijnlijke, knullige en ongelukkige manier van vallen, maar vooral doordat risico nemen niet nodig was en de overwinning vrijwel zeker was. Haar val daar in Brazilië staat droom symbool voor ‘er kan altijd nog iets gebeuren’. Dat Anna van der Breggen daar uiteindelijk alsnog de Olympische titel namens Nederland pakte was een pleister op de wond, maar daar hield ik toch een hele wrange nasmaak aan over – net als bij de mannenwedstrijd in Rio, maar dat geheel terzijde.

Afijn, hetgeen Van Vleuten heeft neergezet is van onschatbare waarde. Het vrouwenwielrennen is in volle bloei en dat hij zij mede mogelijk gemaakt. Het is daarom ook dat het algehele niveau in rap tempo omhoog schiet, zowel in de top als in de breedte. Door deze ontwikkeling is de kans op een ‘nieuwe’ Annemiek van Vleuten in de toekomst erg klein; alleskunners kunnen immers niet blijven winnen van de superspecialisten. Daarom is bijvoorbeeld Pogacar niet de ‘nieuwe’, maar de ‘moderne kannibaal’.

Doordat het niet mogelijk is om Van Vleuten ooit te evenaren, zal zij voor altijd herinnerd blijven als de Eddy Merckx van het vrouwenwielrennen, nog meer dan Jeannie Longo, Leontien van Moorsel, Marianne Vos en Anna van der Breggen. Niemand zal ooit nog aan haar kunnen tippen. Haar palmares is als een goede fles wijn; naarmate de jaren verstrijken wordt het beter en beter. Annemiek van Vleuten is daarom de eerste koningin van het moderne wielrennen. Een koningin voor altijd. De enige échte koningin van het wielrennen.

Bedankt, Annemiek. Het ga je goed!

Ik volg de wielersport al vanaf eind jaren '90 en sindsdien elk jaar weer een beetje fanatieker. Daarnaast schrijf ik graag en vind ik het leuk om digitaal creatief bezig te zijn. Dit komt samen op Wielervisie, waar ik met passie mijn visie op de wielersport deel.

Leon Janssen, 32 jaar