De overmacht en het één-twee-drietje van Jumbo in de koninginnenrit van de Vuelta was gigantisch en spraakmakend, maar verre van onverwacht als je de kwaliteiten van de kopmannen bekijkt en vergelijkt met die van de concurrentie. Veel verrassender was de inzinking van Remco Evenepoel op de Col d’Aubisque. De jonge Belg botste op tegen zijn limieten als wielrenner. Niet leuk voor nu, maar des te waardevoller voor de toekomst. Een keer flink verliezen is het beste dat Remco Evenepoel kon overkomen in zijn ontwikkeling op én naast de fiets.


Foto: Tommaso-Pelagalli / SprintCyclingAgency


“De tank was gewoon leeg”, zo luidde de reactie van Evenepoel op Instagram op de etappe naar de Col du Tourmalet. Ditmaal geen excuses of verwijten, maar een heel volwassen reactie. En dat terwijl het ogenschijnlijk de grootste nederlaag in zijn nog jonge carrière betreft. Dat is van grote klasse en siert hem als kampioen. Gelijk heeft ‘ie ook, want hij hoeft zich nergens voor te schamen.


Evenepoel is op zijn best op heuvelachtig terrein en kan tijdritten en solo’s uit de mouw schudden als geen ander. Doordat hij het vermogen heeft om een hoog en constant tempo lang vol te houden snijdt hij zijn concurrenten de benen af, zoals dat zo mooi heet. Zodoende behoort hij tot de wereldtop in bergetappes met één zware (slot)klim. Daartegenover staat dat hij veel minder geschikt is voor etappes met meerdere lange en zware klimmen. Tot dat inzicht kwam Evenepoel op de Col d’Aubisque, waarna hij de rol moest lossen. Limiet bereikt, geen excuses voor excuses. Het is, wat het is.

Door zijn gebaartjes en uitlatingen – overdreven en vaak onnodig – ben ik allerminst fan van Remco Evenepoel, maar ik heb des te meer bewondering voor zijn prestaties op de fiets. Zijn manier van koersen is onnavolgbaar en uniek in zijn soort. Een renner als Evenepoel komt er nooit weer; hij is ‘one of a kind’. Dat had men al vroeg in de smiezen, wat gepaard ging met een huizenhoog verwachtingspatroon, wat alsmaar groter werd naar mate hij de ene na de andere grote koers won. Logisch enerzijds, maar verre van ideaal en als een donkere wolk boven de ontwikkelingen van een  jongen van zijn leeftijd.

Het verwachtingspatroon rondom Evenepoel werd de afgelopen jaren flink versterkt door zijn koersvader Patrick Lefevere, een zeer gevoelig, emotioneel en ervaren teambaas die zijn persoonlijke prestatiedrang ver boven dat van zijn renners zet en daarbij niet bang is om morele grenzen te overschrijden (vraag dat maar aan Sam Bennett, om maar een voorbeeld te noemen). Het feit dat zowel Evenepoel als Lefevere het erg belangrijk vinden wat er over hen gedacht, gezegd en geschreven wordt, zorgt voor onaangename situaties. Zo wordt Evenepoel doelbewust weggehouden uit wedstrijden waar de kans groot is dat hij verliest en gedraagt hij zich onder immense druk en vol stress en adrenaline veelal als een diva die nooit tegengas wordt geboden.

Dat Remco Evenepoel in de loeizware Pyreneeënrit een bikkelharde nederlaag beleefde, is daarom als een geschenk voor zijn ontwikkeling op en naast de fiets. Zoals iedere jonge renner moet ook hij tegen zijn limieten op botsen en een keer flink onderuit gaan. Daar kun je zelfs Evenepoel niet van weghouden, zo blijkt. Hij weet nu dat hij geen hoogvlieger is in het hooggebergte, iets dat ook in de lijn van verwachtingen lag. Dat is natuurlijk jammer, maar die kennis is enorm waardevol met het oog op de rest van zijn carrière. Hij weet nu waar zijn limieten liggen en kan veel beter inschatten wat wel kan en wat niet kan. Het moet een enorme rust en gevoel van bezinning geven. Ik denk daarom dat Remco Evenepoel op de flanken van de Col d’Aubisque eindelijk een volwassen jongeman is geworden. Chapeau!


Lees ook: Remco Evenepoel is de koning van de anti-climax


 

Ik volg de wielersport al vanaf eind jaren '90 en sindsdien elk jaar weer een beetje fanatieker. Daarnaast schrijf ik graag en vind ik het leuk om digitaal creatief bezig te zijn. Dit komt samen op Wielervisie, waar ik met passie mijn visie op de wielersport deel.

Leon Janssen, 32 jaar